حضرت على عليه السلام را خانه نشين نمودند در موارد زيادى به سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشتند و ديدند اين مبناى فكرى غلط آنها ، پيش نمىرود و با سردادن شعار « حسبنا كتاب اللَّه » ، نمىتوان احكام مورد نياز را به دست آورد و مشكلات جامعه را حل كرد . البته مخالفان تفكّر شيعى از اين شعار بهره كافى را بردند و گروه زيادى را كه اغلب عامى و ناآگاه بودند ، فريب دادند و پيامبر صلى الله عليه و آله را از نوشتن وصيّت بازداشتند ، آنهايى را كه مىگفتند بايد دستور پيامبر صلى الله عليه و آله را درباره خلافت حضرت على عليه السلام محترم شمرد با اين بهانه كنار گذاشتند و اصل را بر اين گذاردند كه فقط قرآن محور است . هدف آنها اين بود كه سخن از « حديث غدير » و « يوم الدار » و احاديث ديگر پيش نيايد ؛ بعدها كه ديدند بدون احاديث نمىتوانند امور را اداره كنند به اجتهاد در برابر احاديث دست زدند ، در احكام خدا تصرّف نمودند و به تأويل و توجيه و عمل به قياس روى آوردند و بسيارى از نصوص را مورد ترديد قرار دادند . پيدايش مذهب تشيّع همچون پيدايش اصل اسلام به حوادث تاريخى ارتباط ندارد . البته حوادث در موضع‌گيرىهاى سياسى افراد و وقوع بعضى رويدادها مؤثر بوده و هست ، امّا در همهء امور علّت اصلى نيست ، به عنوان مثال : از جمله اسباب و حكمت‌هاى غيبت امام زمان عليه السلام - به دلالت بعضى از اخبار - اين بوده است كه به بيعت با حاكمان ستمگر مبتلا نشود و . . . ، امّا وجود آن حضرت و اصل غيبت ايشان بر طبق احاديث متواتر يك امر محقق الوقوع بوده كه برنامهء آن