سياسى دنبال كرد بر اساس تعاليم واقعى اسلام بود ، پيش از آنكه رنگ سياسى بگيرد ، يك اصل عقيدتى و دينى بود و عقيده‌اى بود كه سياست را نيز فراگرفته بود . از اين رو سياست‌مداران با اين عقيده مخالفت مىكردند و كوشش مىكردند كه در مقابل آن ، يك فرقه و جريان فكرى تازه‌اى مطرح كنند و از اين طريق به سياستى كه خلافت را از مسير تعيين شده منحرف ساخت با صرف مخارج بسيار و تطميع و تهديد و ارعاب ، در دوره‌هاى بعد شكل مذهبى دادند . البته اين جريان صرفاً خواهان در دست داشتن مديريت جامعه بود و اگر در ديدگاه شيعه اين جنبه را نمىديدند با آن معارضه نمىنمودند و در برابر آن فرقه‌اى به نام اهل سنت راه نمىانداختند . بنابراين سياست ، عامل مخالفت با تشيّع و برنامهء اعلام شده از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله گرديد و در آغاز سردمداران اين سياست بدون اينكه تفكّر روشنى ارائه دهند در آن وضع آشفته دست به كار شدند . عوامل زيادى - كه عمدهء آن ملاحظه خطر نابودى اسلام از درگيرى مسلحانه داخلى بود - رقباى مذهبى سياسى آنها را از دست به شمشير بردن باز مىداشت ، اين كار ، رهبران مخالف تفكّر شيعى را در به دست گرفتن زمام امور يارى داد . با اينكه آنها تفكّر ثابتى كه در عمل از آن پيروى كنند ، نداشتند