در زمان آن حضرت به دستور خدا و به وسيلهء شخص پيامبر صلى الله عليه و آله به همهء مردم اعلام شد و در آن زمان كسى با آن مخالفت نكرد ، بلكه همهء مردم حتّى كسانى كه بعدها جريان سقيفه را به وجود آوردند ، شادى كردند و ضمن بيعت آن را تبريك گفتند ، امّا توطئه‌ها و نقشه كشىهاى سرّى را از همان لحظه شروع كردند و تا آنجا پيش رفتند كه مىخواستند پيامبر صلى الله عليه و آله را ترور كنند . بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله مسأله به صورت بحرانى متجلّى شد و مخالفان با شدّت و قساوت فوق العاده به اسم مصلحت ، وارد عمل شدند و با تهديد و جو سازى ، فضايى را به وجود آوردند كه در نهايت با برنامه‌اى كه پيامبر صلى الله عليه و آله اعلام كرده بودند ، مخالفت نمودند تا آنجا كه نسبت به مقام قُدس حضرت زهرا عليها السلام مرتكب اهانت و جسارت شدند و سير تاريخ مسلمين را از مسيرى كه پيامبر صلى الله عليه و آله معيّن كرده بود ، منحرف نمودند . با خشونت بىاندازه‌اى كه نشان دادند ، حتّى حرمت يگانه فرزند پيامبر را هتك نمودند ؛ البته در سال‌هاى اوّل دو تفكّر شيعه و سنى با تدبيرى كه حضرت على عليه السلام در پيش گرفتند ، به طور شديد و علنى رو در رو قرار نگرفت و فقط مسأله در اذهان آنان كه به مشروعيّت حكومت مىانديشيدند ، باقى بود و سايرين هم كه بىتفاوت يا وابسته به حزب حاكم بودند ، بحثى از آن به ميان نمىآوردند و چه بسا كه آن را پايان يافته مىشمردند ولى افرادى مثل عمر بن خطاب متوجّه بودند كه با وجود آن برنامه‌هاى اعلام شده از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله