همچنين صفات علمى و روحى امام عليه السلام و اينكه بايد اعلم و اكمل از همه باشد و نيز اين مطلب كه جانشينى پيامبر و امامت امّت بعد از آن حضرت ، يك منصب الهى است كه مثل اصل رسالت از سوى خدا برگزيده مىشود و بسيارى امور ديگر كه در قرآن و مصادر روايى مطرح شده است . فكر شيعى در همان سال‌هاى اوّل ظهور اسلام بر اساس متون اصلى اسلام پىريزى شده است ، ولى در آن عصر در برابر تفكّر شيعى فكر مخالفى - كه مدت‌ها بعد با عنوان تفكر اهل سنت ناميده شد - قرار نگرفته بود و اسلام و مسلمانان به دو شعبه تقسيم نشده بودند ؛ زيرا افرادى كه پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله فكر مخالف را - كه موجب انشعاب در صفوف مسلمين شد - مطرح كردند ، در حيات آن حضرت به طور علنى در برابر اسلام ناب - كه بعدها به نام اسلام شيعى معروف شد - نمىتوانستند موضع‌گيرى نمايند . اين انشعاب به طور رسمى بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله با اجتماعِ عدّه‌اى در سقيفه و تعيين جانشين براى پيامبر صلى الله عليه و آله خودنمايى كرد . بايد اضافه كنيم كه برطبق رهنمودهاى ارائه شده در قرآن كريم يك مرجع و منبع معتبر به منظور تفسير و تنظيم و تشريح عقايد در اسلام پيش بينى شده و در آيات متعدد از جمله در سورهء نساء به آن تصريح شده است : « . . . وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِى الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ