بتوانند در شمار سيصد و سيزده نفر از اصحاب حضرت صاحب عليه السلام باشند انكار كنيم ، اين ادّعا را هم نمىتوانيم بكنيم كه همه افراد مانند : « سلمان » و « ابوذر » و « مقداد » و « رُشَيد هَجرى » و « اصحاب كربلا » مىباشند . در وضعيّت كنونى با همه ادعاهايى كه در جامعه ما براى بازگشت به اسلام و اسلام خواهى مطرح مىشود ، و البته باعث افتخار است ؛ امّا باز هم مىبينيم احكام الهى را خيلىها در بسيارى از مسائل سياسى ، اقتصادى ، اجتماعى ، زير سؤال مىبرند و تا آنجا كه بعضى احكام دين را كه اختصاص به زمان و يا مكان خاصّى ندارد مختص به همان عصر پيغمبر صلى الله عليه و آله مىدانند به اين بهانه از زير بار تكليف شانه خالى مىكنند ، با وجود چنين اشخاصى و حوادثى چگونه مىتوانيم بگوييم اوضاع براى ظهور آماده شده است ، تا چه رسد به اينكه از علّت تأخير سؤال كنيم . بنابراين در اين مسأله سزاوار است تسليم حكم و ارادهء خداوند عالم باشيم و فضيلت انتظار ظهور را از دست ندهيم و همان‌گونه كه در روايت « على بن مهزيار » اشاره شده است محجوب بودن آن حضرت را به اعمال خود نسبت بدهيم و هميشه ياد آن حضرت را در دل‌هايمان زنده نگهداريم و سعى كنيم از طريق اصلاح اعمال خود زمينه ظهور حضرتش را هرچه بيشتر فراهم كنيم .