رسيدند ، ديدند اگر بخواهند براى اولوا الامر يك شرط كوچك هم قائل باشند بايد غير شرعى بودن آن حكومتها را رسما اعلان كنند و صاف و پوست كنده عقيده شيعه را ترويج نمايند ، گفتند : زمامدارى اسلامى هم مثل زمامداريهاى دوران ارتجاع و اعصار جاهليّت است و هيج شرطى ندارد . هركس با زور سرنيزه به اسم ارث يا هر اسم ديگر سلطنت يافت اطاعتش واجب و فرمانش بر اموال و نفوس نافذ است . اين سبك فكر و عقيده در انجطاط اخلاق و تشويق ستمگران و جباران و آماده شدن محيط براى پيدايش و ادامه حكومتهاى زور و قلدرى بسيار مؤثر شد و بايد آن را از علل مهم بلكه علّت عمدهء تسلط بنى اميه و بنى عباس و ساير سلاطين و زمامداران جبار و ستمگر در تاريخ اسلام تا اين زمان دانست كه شرح مفاسد و جنايات اين حكومات و صدماتى كه بر اسلام از ناحيه آنان وارد شد ، خارج از وضع اين مقاله است و خوشبختانه در عصر ما بعضى از متفكرين نامى اهل سنّت نيز به علت مفاسدى كه اين روش عقيده دارد از آن به شدّت انتقاد نموده‌اند . اما عقيدهء شيعه در تعيين امام براساس اصول عقلى و نقلى در نهايت استحكام است و از آغاز تاكنون آن عقيده هسته و مايه تفكرات آزاديخواهانه و عدالت منشى و مبارزه با ظلم و ستم و قيام براى اقامه حق بوده و هست و فقط يكى از علماى شيعه ( علامه حلّى ) در كتاب « الفين » ، هزار دليل بر لزوم تعيين و نصب امام از جانب خدا اقامه كرده است . از نظر يك نفر شيعه تصدى كوچك‌ترين مقامات اجتماعى و مناصب دولتى و دينى بدون صلاحيّت علمى و عملى جايز نيست و