ائمه اثنى عشر عليهم السّلام ( دوازده امام ) چنانچه مىدانيم شيعه ، و زمامدارى دينى و سياسى را بعد از پيغمبر اعظم يك مقام الهى و منصب خليفة اللهى مىداند كه به امر خداوند متعال ، پيغمبر كسى را كه شايسته باشد معرفى و منصوب مىنمايد و همانگونه كه پيغمبر رهبرى دينى ، روحانى ، سياسى و انتظامى جامعه را عهده‌دار است امام كه قائم مقام پيامبر و جانشين او است نيز رهبر جامعه است با اين فرق كه بر پيغمبر وحى نازل مىشود و بىواسطهء احدى از بشر دين و شريعت را از عالم غيب فرا مىگيرد و به امّت و جامعه مىرساند ولى امام آورنده شريعت و كتاب نيست و مقام نبوّت ندارد و از مجراى كتاب و سنّت و به واسطه پيغمبر رهبرى اجتماع را انجام مىدهد . معلوم است كه اين روش موافق با عدل و عقل و منطق و صواب بوده و از هر ترتيب ديگر براى اداره امور اجتماع بيشتر مورد اعتماد و اطمينان است ؛ زيرا يقينا كسى را كه پيغمبر از جانب خدا معرفى كند واجد همهء شرايط رهبرى و شايسته زعامت و امامت است چنانچه