اما در خصوص اين موضوع يعنى امكان عمر جاودان ظاهرا مطالعات و آزمايشها از دو راه انجام مىشود . يكى از راه مطالعهء حالات و وضع زندگى جسمى و روحى و اخلاقى و دينى و اقتصادى معمّرين . و ديگر از راه تحقيق و تجربه‌هاى علمى و فنى كه روى بعضى از حيوانات و جنين و نسوج و سلول و قطعات اعضاء انجام مىدهند . اين مطالعات در هر دو مرحله نتيجه‌بخش شده و ثابت مىكند كه : بريده شدن طناب عمر لازم طبيعت يك موجود زنده نيست بلكه به علت عوارض و حوادث پيش مىآيد . آنچه از طريق مطالعهء احوال معمّرين به دست مىآيد اين است كه براى عمر ، حد مخصوصى نيست و نمىتوان بهره بشر را از نعمت حيات و زندگى به اين حدى كه به آن مأنوس شده‌ايم محدود كرد و اگر شرايط و احوال اتفاقا براى كسى مساعد باشد بشر خيلى خيلى بيشتر از اينها هم مىتواند زيست كند . و اما در خصوص نتايج تحقيق و مطالعات علمى دكتر « هنرى الحيس » مىگويد : زندگى جاودانى ممكن است و اين كار با پرورش توليد مصنوعى انساج بدن و پيوند آن مقدور خواهد گرديد « 1 » يكى از دانشمندان مىگويد : مرگ از بيمارى پيدا مىشود نه از پيرى ،

--> ( 1 ) - اطلاعات ، شمارهء 11805 .