خيلى عجيب و بسيار شگفت‌انگيز است كه به يك امّتى كه هزاران نويسنده عالىقدر آنها آراء و عقايدشان را صريحا در تأليفات خود نگاشته‌اند ، نسبتى داده شود كه در هيچ عصرى احدى از آنها ، احتمال آن را هم نداده است . در مورد امامت و اصول اعتقادى ديگر در كتابهاى كلام و اعتقادات ، عقايد شيعه محفوظ و مضبوط است و در موضوع غيبت در كتابهائى كه از عصر ائمه عليهم السّلام و بعد از آن تأليف شده همه خصوصيّات آن مذكور شده و در هيچ كتاب و نوشته‌اى از اين افتراء اثر و نشانه‌اى نيست . احدى نگفته امام در سرداب سامراء مخفى است بلكه كتب و روايات شيعه و آن‌همه معجزات و كرامات كه از آن حضرت در غيبت صغرى و كبرى نقل شده و حكايات آنان كه به شرف درك حضورش در طول اين دو غيبت مشرف شده‌اند همه اين نسبت را تكذيب مىنمايند . بلى در سامرا مشرفه سردابى است كه شيعه در آنجا به دعا و نماز و عبادت خدا و زيارت حضرت ولى عصر - عجل اللّه تعالى فرجه - رفتار مىكنند نه براى اينكه امام در آنجا مختفى و پنهان است ، يا كسى امام را مقيم در آنجا بداند ، بلكه براى آنكه آن موضع معروف به سرداب و نواحى آن و حرم عسكريين منازل و مساكن شريفه و خانه‌ها و محل ولادت آن حضرت و بروز بعضى معجزات بوده است و تجديد خاطرات آن اعصار و ياد آن ازمنه كه امام عصر و پدرش و جدش در آن بيوت شريف كه از آن جمله همين دار معروف به سرداب است ، خدا را پرستش مىكردند و محل آمد و شد شيعه و محبّان اهل بيت بوده ، در همان مقامات و مواقف شريفه به مدلول : فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ