قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً « 1 » « اى پيامبر ، بگو اگر دريا براى نوشتن كلمات پروردگار من مركب شود ، قبل از آنكه كلمات الهى تمام شود دريا خشك خواهد شد هرچند دريائى ديگر ضميمه آن كنند » . قرآن مجيد چهارده قرن پيش در اين آيه كه هر روز اعجاز و قدرت علمى آن ظاهرتر مىشود با فصيح‌ترين بيان ، عظمت و كثرت بىنهايت مخلوقات عالم كون را اعلام كرد و احاديث و اخبار اهل بيت نبوت هم اين حقيقت را تشريح و روشن ساخت مثلا در آن عصرى كه بشر تعداد كمى از ستارگان را بيشتر نمىشناخت در مقام و مبالغه در بيان كثرت چيزى ، آن را به عدد قطرات باران و ريگ بيابان و ستارگان آسمان قياس مىكردند . و از حضرت صادق عليه السّلام روايت است كه در مقام بيان قصور فهم بشر از درك حقايق مىفرمايد : « يا ابن آدم لو أكل قلبك طائر لم يشبعه و بصرك لو وضع عليه خرت ابرة لغطّاه تريد أن تعرف بها ملكوت السّموات و الأرض » « 2 » . پس از اين مقدمه ، به كسانى كه سرّ غيبت را مىجويند و علت و فلسفه استتار آن حضرت را مىطلبند مىگوئيم . بپرسيد و كاوش و دقت كنيد و تحقيق و تجسّس نمائيد ، ما به جستن

--> ( 1 ) - سورهء كهف ، آيهء 109 . ( 2 ) - حق اليقين شبّر ، ج 1 ، ص 46 . ترجمه اين حديث قبلا گذشت .