بامداد ميلاد قال اللّه تعالى : وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ بامداد مبارك و فرخنده و پر ميمنت روز پانزدهم شعبان سال دويست و پنجاه و پنج هجرى طلوع مىكرد ، در امامت سراى حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام شور و هيجان و شوق و انتظار شدت مىيافت . ملائكه در آنجا بيش از هر وقت ديگر آمد و رفت داشتند . انوار رحمت الهى در تابش و لمعان و فروغ فرّو شكوه ايزدى درخشان بود . در ملأ اعلى فرشتگان و كروبيان عالم بالا از نوزادى كه هم اكنون در خاندان نبوت و ولايت ، قدم به عرصه اين جهان خواهد گذاشت و چهره نورانى و شمائل محمدى خود را به عالميان نشان خواهد داد ، در سخن بودند . بهشت را زينت مىكردند تا محافل جشن و مجالس انس و ذوق ملكوتى بر پا كنند . غريو شادى ، نغمه‌هاى روح‌بخش و طرب‌انگيز حور العين ، بهشتيان را غرق در حظوظ روحانى كرده بود .