راه معجزه است ؛ زيرا راه اصلى اثبات نبوّت اوّلين نبى منحصر در معجزه است و اين تنها دليل قابل اعتماد در دعوى نبوّت است . هرچند انبياء نبوّتشان هم از طريق تصريح نبىّ قبلى و هم از طريق معجزه قابل اثبات است و سنّت الهى هم بر اين جارى شده كه پيامبران را با معجزه مبعوث فرمايد ! چون اثبات از طريق معجزه براى همگان قابل درك است . ولى طريق تصريح پيامبر سابق فقط حجّت بر مؤمنين به آن پيامبر سابق مىباشد ، به اين خاطر است كه مىگوييم راه اثبات از طريق معجزه يك راه عمومى است كه براى همه حجّت است ، مع‌ذلك ، اثبات صدور معجزه از نبى براى فردى كه غايب از زمان و مكان صدور معجزه است ، منحصر در راه نقل است . البته فقط قرآن مجيد يگانه معجزه‌اى است كه اثبات آن نياز به دليل نقلى هم ندارد ، چون باقى است . چنان‌كه تصريح خود قرآن به عدم امكان آوردن مثل قرآن بر معجزه بودن آن در همهء زمان‌ها دلالت دارد . در مسألهء امامت ، امامت اوّلين امام فقط با تصريح پيامبر صلى الله عليه و آله اثبات مىشود و چون در باب امامت عامه ، اثبات شده است كه امامت امام ، به تعيين نبى از جانب خداوند است ، معجزه‌اى كه از امام ظاهر مىشود ، همان‌گونه كه به طور مستقل دليل بر صدق دعواى امامت است ، دليل بر نصّ نبى هم هست - اگر چنين نصى و تصريحى از پيامبر صلى الله عليه و آله در دسترس نباشد ، تمسك به دلايل عقلى بر مسألهء امامت خاصه براى اثبات وجود نصّ است . مثل اينكه گفته شود ، بر پيامبر واجب است - با اينكه خداوند حكيم بر طبق حكمت پيامبر را مأمور به تنصيص بر امامت نموده - امام بعد از خود را معيّن و معرفى كند ، هرچند نصّ او از دسترس ما خارج شده يا اجمال پيدا كرده باشد يا در دلالت آن شبهه شود . چون ادعاى نصّ در حقّ احدى جز يك شخص معيّن