از اينجا است كه مىبينيم شيعه در طول تاريخ پيوسته قيام‌هايى عليه قدرت‌هاى مسلّط داشته است . شيعه معتقد به امامت كسانى است كه بارها از طرف پيامبر صلى الله عليه و آله به نام و عصمت آنها تصريح شده است و شيعه در جهت‌گيرها هميشه بر اساس تعليمات اسلام و سيرهء شخص رسول اكرم صلى الله عليه و آله عمل مىكند و در صورت فراهم نبودن شرايط لازم ، مثل بخشى از دورهء زندگى اميرالمؤمنين عليه السلام سكوت و كناره‌گيرى ظاهرى را بر قيام ترجيح مىدهد ، يا مثل حضرت مجتبى عليه السلام رفتار مىكند تا اسلام را از خطر فروپاشيدگى نجات دهد . امّا واقعهء كربلا و امتناع سيّد الشهدا عليه السلام از بيعت با يزيد يك قيامى بود كه نه پيش از آن چنين حركتى سابقه داشت و نه بعد از اين نظير آن ديده خواهد شد . آن حركت براى مسلمانان يك الگو و برنامه راهگشاى مبارزاتى است . اگرچه آن قيام اباعبداللَّه به ظاهر سركوب و مغلوب شد ولى در واقع يك قيام پيروز بود ، چرا كه اسلام راستين را زنده كرد و عوامل يأس و نااميدى را از چهرهء شيعيان بر طرف نمود و سبب ثبات فكرى و قوّت روحى آنها گشت و پس از آن هم در بين شيعيان نهضت و يا قيامى كه سركوب شده و اميدها را به يأس مبدّل نموده باشد ، واقع نشد و پيشوايان معصوم شيعه بر حسب روايات و به واسطه علم امامت كه از آن برخوردار بودند ، مىدانستند اعتقاد و ايمان به اهل بيت عليهم السلام را در دل‌هاى مردم بايد گسترش داد تا از طريق ارتقاء آگاهى آنها و تربيت نيروهاى توانمند در عرصه‌هاى علمى و سياسى و فرهنگى زمامداران غاصب را از معارضه با آنها بازدارند ، به اين ترتيب زمينهء حاكميّت ديدگاه‌هاى اصيل اسلامى را فراهم سازند .