اسلام براى بشر ، رسيدن به چنين روزى را پيش بينى كرده و در حدودى كه وظيفه تشريع است ، مقدّمات آن را فراهم ساخته و عملى شدن آن را به آماده شدن زمينه كامل آن موكول نموده است . ما مىبينيم جريان اوضاع جهانى و پيشرفت‌هايى كه در ناحيه امور مادّى و صناعى نصيب بشر شده ؛ و روابط نزديكى كه به واسطه وسايل ارتباط كنونى با هم پيدا كرده‌اند ، همه را به يك اتّحاد واقعى و همكارى صميمانه روحانى و برادرى حقيقى بيشتر محتاج كرده ، و هرچه جلوتر برويم ، احساس اين احتياج بيشتر مىشود . امروزه تمام ملل جهان به صورت يك واحد درآمده و همه افراد بشر نسبت به يكديگر ، حكم همسايه ؛ بلكه اعضاى يك خانواده را دارند ، همچنان‌كه اگر دو همسايه يا اعضاى يك خانواده با هم اختلاف داشته باشند و هركدام مسلك يا دين يا وطن يا زبان يا عادات جداگانه داشته و بخواهند از حكومت بخصوص و روش و مكتب خاصى پيروى كنند ، زندگى براى هر دو همسايه تلخ شده و همواره بايد در جنگ و ستيز باشند . مردم دنياى امروز نيز چنين شده‌اند ؛ تا يك وحدت عقيده و وحدت رويه و هدف قوانين ، عادات و آداب و نظامات برقرار نشود ، آن هم به طورى كه تمام جامعه‌هاى كوچك و بزرگ دنيا در آن برابر و مساوى باشند ، اروپايى بر آفريقايى و شرقى ، و غربى بر شرقى آقايى نداشته باشد ، امنيت و آسايش واقعى حاصل نمىشود . همواره يك دسته محروم و يك طبقه برخوردار ، يك دسته غالب و يك جامعه مغلوب خواهد بود . بايد اين همه موجبات اختلاف و جدايى كه در اثر ترقى فكر بشر ، بىمايه بودن آنها معلوم شده ، از ميان برود و آن جامعه محكم و حقيقت‌پرست صالحى كه قرآن مجيد وعده داده است ، وارث زمين بشود .