مگر بر آن حضرت ( يعنى بعد از ظهور آن حضرت ) » . « 1 » كسانى كه در تاريخ تتبع دارند ، مىدانند ظهور مصلح منتظر و مهدى آل محمّد - عليه الصلاة و السلام - آن‌چنان مورد اتفاق و مسلّم نزد تمام مسلمين بوده ، كه از همان قرن اوّل هجرى تا حال در مقام ردّ ادعاى افرادى بوده كه ادّعاى مهدويّت كردند ، يا اين ادّعا را به آنها نسبت دادند . اصل ظهور قائم آل محمّد عليه السلام را كسى انكار نكرد ؛ زيرا بر خلاف اجماع مسلمين و انكار اخبار قطعى صادر از پيغمبر صلى الله عليه و آله بود ؛ بلكه در مقام ردّ آنها ، به فاقد بودن اوصاف و علاماتى كه براى مهدى موعود در اخبار و احاديث مذكور است ، استناد مىجستند . چنانچه چهار نفر از بزرگان علماى مذاهب چهارگانه اهل سنّت : ابن حجر شافعى مؤلف " القول المختصر " و ابوالسرور احمد بن ضياء حنفى و محمّد بن احمد مالكى و يحيى بن محمّد حنبلى در جواب استفتايى كه از ايشان شده ، و در باب سيزدهم از كتاب " البرهان في علامات مهدى آخرالزمان " عين فتاواى آنها را نقل كرده ، همين روش را انتخاب نموده و به صحّت اصل ظهور مهدى در آخرالزمان و اينكه عالم را پر از عدل و داد كند و عيسى به آن حضرت اقتدا نمايد و اوصاف ديگر آن حضرت ، رسماً فتواى محكم و مستدل و قاطع داده‌اند . حتى شاعر بنى اميه ، " حكيم بن عياش كلبى " « 2 » نيز ، در ردّ نسبتى كه به جناب زيد بن على ، بدون رضايت آن جناب داده شده بود ( و او را مهدى خوانده بودند )

--> ( 1 ) . سخنان چهار نفر ديگر از علماى معروف اهل سنّت را چون در يكى از فصل‌ها و مقالات آينده نيز ذكر شده حذف كرديم ، به آن مقاله مراجعه شود . ( 2 ) . طبق رواياتى كه ابن حجر عسقلانى شافعى در « الاصابه » ، ج 1 ، ص 395 از « فوائد كواكبى » روايت كرده ، حكيم بن عياش به سبب نفرين حضرت صادق عليه السلام به وضع عجيبى هلاك شد .