ضمير ، توجّه منتظران و نمايش شادمانىها و زوال تاريكىها در جامعه جهانى اسلام است . كسى كه منتظر است ، بايد به سوى آن رستاخيز عظيم و بىمانند قدم بردارد و آماده شود و از هر فرصتى بهره‌بردارى نمايد ، و دين خدا و احكام خدا و آنچه را كه به صاحب وقت و ولىّ عصر - ارواحنا له الفداء - انتساب دارد ، از مال و جان و فرزند و مقام خود گرامىتر بدارد و براى حفظ و نگاه‌دارى آن كوشاتر باشد ، و بايد جشن و چراغانى و تبليغات و سخنرانىها و مجالس و محافل نور ، اين انتظار حقيقى را در دل‌ها روشن‌تر سازد و بر نشاط و تعهّد و مقاومت جامعه بيفزايد . كسى كه منتظر است ، به معانى بزرگى كه از جشن و چراغانى نيمه شعبان در نظر است ، التفات داشته و هدف و مقصد را فراموش نمىنمايد ، و جشن و چراغانى را وسيله سرگرمى قرار نمىدهد ، و به جاى وظايف خطير و مسؤوليت‌هاى مهمى كه در برابر خدا و قرآن و شخص حضرت ولىّ عصر - ارواح العالمين له الفداء - و اسلام و تشيّع دارد ، به مراسم خشك و خالى جشن و چراغانى اكتفا نمىكند ، و از حقيقت و درسى كه از اين مراسم بايد گرفت غافل نخواهد ماند ، تا خداى نخواسته دشمنان يا نادانان ، اين مراسم و بلكه اصل انتظار را عوضى تفسِر نمايند و آن را عامل سكوت و ركود و ترك امر به معروف بشمارند . اين جشن‌ها و چراغانىها بايد اعلان وفادارى به اسلام و تصميم محكم به مقاومت در برابر نقشه‌هاى ضد اسلام ، و ابراز علاقه به قرآن ، و مطالبه حقوق اسلامى ، و هم‌صدايى و اتفاق و اتّحاد باشد . اين مراسم كه در نهايت خلوص صورت مىگيرد ، اعلام خواسته‌هاى حقيقى جامعه ، مخالفت همگان با نظام‌هاى نامشروع ، و موافقت آراى عموم با نظام خالص و صحيح اسلامى است ، كه بايد هميشه و در تمام مواقع و فرصت‌ها ابراز شود .