دعوت مىفرمود ؛ آن هنگام كه دست يافتن بر خزائن كسرى و قيصر ، آن هم براى مردمى محروم و مستضعف ، جزء محالات عادى محسوب مىشد ؛ و در آن هنگامى كه به جاى همكارى و قبول آن دعوت نجات بخش و آزاد ساز توحيدى ، از مردم دشنام و ناسزا و اهانت مىشنيد و رنج و آزار و اذيت مىديد ، مردم را به آيندهء درخشان اين امّت نويد مىداد و وعده مىداد كه كلمهء توحيد را بگوييد تا رستگار شويد : « قُولُوا لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا » تا عرب خاضع شما گردد و عجم به شما جزيه بدهد . سوگند ياد مىكرد كه گنج‌هاى كسرى و قيصر در اختيار شما قرار خواهد گرفت . و پيروانش با سرمايه و اسلحه انتظار رو به سوى آينده و قدم به پيش قرار داده بود . و در برابر سيل مخالفت‌ها و شيطنت‌ها ، قطع ارتباطها و محاصره‌ها ، شكنجه‌ها و آزارهاى بدنى مسلح ، به مقاومت و ايستادگى حتى تا ترك مال و خانه و شهر و مسكن در راه اسلام و هدف‌هاى توحيد آن ، تشويق مىكرد و از پيروزى حقّ و مغلوب شدن باطل سخن مىراند . اين انتظار و ايمان به اين وعده‌هاى الهى بود كه مسلمانان را در ميدان‌ها فاتح و جانباز و فداكار كرد . مسلمانان در انتظار اين روزهاى درخشان ، آن روزهاى سخت و تلخ و پر از مصيبت را پشت سر گذاشته و جلو رفتند . قرآن مجيد در آيات متعدّدى ، مسلمانان را به انتظار آينده گذارده و آينده بهتر را به اين امّت نويد داده است و آينده‌گرايى را تعليم مىفرمايد . از جمله در اين آيه نويد مىدهد كه هرگاه خطر ارتجاع پيش آيد و از مسلمانان ، افرادى مرتد و بىدين شوند و از دين برگردند ، خدا قوم و گروهى را مىآورد كه آنان را دوست مىدارد و آنها خدا را دوست مىدارند ، نسبت به مؤمنان فروتن هستند ،