و به استقامت و پايدارى تشويق فرموده است . اين كلام در عين حال كه خبرى از آينده و غيب و پيش‌گويى قاطع است ، همين مسأله سنّت خدا ( يا به زبان ديگر ، وعده الهى ) را كه على عليه السلام از آن آگاهى كامل داشته است ، اعلام مىكند . آرى ، ولىّ خدا و كسى كه مصداق « وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتابِ » « 1 » است ، به سنن الهى عالم و واقف است و از خواست خدا و نظامات و قواعدى كه در جهان ماده و مجردات قرار داده ، به اذن خدا و به تعليم او بااطّلاع است . علاوه بر اين آيه كريمه ، در سوره قصص در ضمن داستان استعلا و گردن‌كشى فرعون ، اين خواست و سنّت خدا را صريحاً بيان فرموده است ؛ چون معلوم است كه اين سنّت الهى فقط در مورد موسى و فرعون نيست ؛ بلكه سنّت عام الهى است و در مورد هر گروه مستضعف و مؤمن و شخص يا دسته استضعاف‌گر در هر عصر و زمانى صادق است ؛ اگرچه مصاديق آن ، همه در يك رديف نباشند و صدق اين آيه و تطبيق آن و ظهور اين سنّت و قاعده ، بر موردى ظاهرتر و آشكارتر از موارد ديگر مىباشد . و لذا على عليه السلام بعد از اينكه خبر از يك تحوّل بزرگ و انقلاب جهانى به نفع حزب حقّ و پيروان مكتب ولايت مىدهد ، اين آيه را نيز تلاوت مىفرمايد ؛ چون چنان‌كه گفته شد ، مفهوم آيه ، اختصاص به عصر موسى و فرعون ندارد ، و عام و كلى است « 2 » و ظاهرترين مصداق اين آيه در تاريخ همان انقلابى است كه به رهبرى

--> ( 1 ) . سوره رعد ، آيه 43 . ( 2 ) . از عالىترين بيانات راجع به اين سنّت و وعدهء الهى و فلسفه تاريخ ، بيانات حضرت‌زينب عليها السلام است كه در خطبه تاريخى و بىنظير كه در مجلس يزيد انشا فرمود .