« ماييم كه به واسطه ما نگاه مىدارد خدا آسمان را از اينكه بر زمين افتد مگر به اذن او ، و به واسطه ما زمين را نگه مىدارد از اينكه به اهلش مضطرب گردد و به واسطه ما ( يا براى ما و به طفيل وجود ما ) باران نازل مىكند و نشر رحمت مىنمايد و بركت‌هاى زمين را بيرون مىآورد و اگر آنچه ( آن كس ) كه در زمين است از ما نبود ، زمين اهل خود را فرو مىبرد » . بدر الدين رومى ، شارح قصيده برده ، در شرح خود به نام " تاج الدرّة في شرح البردة " در شرح اين بيت : وَكُلُّ آىٍ أَتَتْ الرُّسُلُ الْكِرامُ بِها * فَإِنَّمَا اتَّصَلَتْ مِنْ نُورِهِ بِهِمْ مىگويد : هر معجزه از معجزاتى كه پيامبران آوردند و ساير آياتى كه دلالت بر كمال فضل و راستى گفتارشان از علم و حكمت در ايشان دارد ، متصل و و اصل به ايشان نشد ، مگر از نور او كه اوّل هر نور و مبدأ آن است ؛ زيرا كه فرمود : « أَوَّلُ ما خَلَقَ اللَّهُ نُورِي » « 1 » . و شكى نيست كه انبيا و رسولان همه از نور واحد ، مخلوق مىباشند و آن نور پيغمبر ما است . پس انوار ايشان ، شعبه‌هايى از آن نور و فروغ آن نورند و او نور الانوار و شمس الاقمار است . و عصام اسفراينى در شرحش بر برده مىگويد : « انوار ساير پيغمبران اثرى از آثار نور آن حضرت است ، پس از نور محمّد است نور عرش و كرسى ، نور آفتاب و ماه ، و انوار جميع پيغمبران . . . » . « 2 »

--> ( 1 ) . الأنوار النعمانية ، ج 1 ، ص 13 ؛ بحارالانوار ، ج 15 ، ص 24 . ( 2 ) . خلاصة العبقات ، ص 177 و 178 .