يك شب ، كتاب صلوة مرحوم آيت الله مؤسس حاج شيخ عبدالكريم را مطالعه كرده بودند ، صبح فرمودند : « كم كتابى را ديدم كه اين طور قليل اللفظ و كثير المعنى ، باشد . » ادب در برابر بزرگان و فقها ديگر از خصوصياتشان ، ادب در برابر بزرگان و فقهاء بود . در هيچ موردى از درس ايشان ، جسارت نسبت به فقيهى ديده نمىشد . وقتى هم درصدد رد قولى بودند ، طورى آن قول را رد مىكردند كه فقط آنانى كه مسلط بر اقوال بودند ، مىفهميدند چه كسى را رد مىكنند . در مواردى هم كه لازم بود ، اسم كسى را مطرح كنند ، ابتدا از ايشان تجليل مىكردند ، سپس قول ايشان را طرح و ردّ مىكردند . احترام به صاحب تأسيس الشيعة روزى در محضرشان سخن از كتاب ديات ظريف بن ناصح در ميان آمد . ايشان به صورت سؤال فرمودند : بايد ديد كه چطور شده است اين كتاب به نام ظريف بن ناصح مشهور شده است . من به دنبال بررسى اين مطلب رفتم . با فحصى در كتب شيعه و اهل سنت ، به اين نتيجه رسيدم كه اين همان كتاب ديات اميرالمؤمنين عليه السلام است كه بخشنامه كرده‌اند .