اين گونه صفات ، صفاتى است كه فقط مردان خدا و تربيت‌شده و فارغ از اوهام برترىجويى و خودنگرى دارا هستد . آن‌ها كه همواره اين آيه كريمه را در برابر خود مىبينند : « تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لا يُريدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقين » « 1 » و او را مىتوانم بگويم از كسانى بودند كه لا يريدون علواً و لا فساداً اعلى الله مقامه فى الجنة . دلجويى از همراهان به هنگام ناراحتى يك روز - شايد در همين دو سه سال پايان عمر شريف و پربركتشان - در جلسه استفتاء مسأله‌اى مطرح شد . آقا اظهار نظر فرمودند و حقير ، ايرادى عرض كردم ، و كلام ردّ و بدل شد . آقا فرمودند مثلًا به اين تعبير كه من پير شده‌ام اشاره به اين‌كه حال بحث ندارم . همين ، و بيش از اين نفرمودند ، ولى اين هم از ايشان به حقير ، حالت اعتراض‌گونه‌اى داشت . بنده ناراحت شدم و سكوت كردم . كار خلافى كردم يا نه ، روز ديگر به اتفاق حضرت آقاى اخوى در جلسه استفتا يك يا دو جلسه شركت نكردم .

--> ( 1 ) . سوره قصص ، آيه 83 .