بارى در پايان اين بخش كه ما اندكى از مطالب بسيار بلند و انسان‌ساز آن را حتى به قدرى كه خود مىفهميم نگفتيم و بايد گفت كه ما همچنان در اول بيان و در آغاز سخن مانده‌ايم و نمىدانيم از كجا شروع و در كجا به پايان برسانيم ، امام - عليه السلام - زبان به حمد الهى مىگشايد و خدا را به صفات سلبيّه و منزّه از شريك و فرزند و صاحب اختيار و مداخله‌گر در كار داشتن ياد كرده به قرآن مجيد و استدلال خداوند كه مىفرمايد : « لَوْ كانَ فيهما الِهَةٌ الّا اللَّه لَفَسَدتا » « 1 » بعد از اينكه حضرت استشهاد به آيه فوق مىنمايند ، سپس به بعضى از صفات ثبوتيه اشاره كرده و اين بخش را با حمد خدا و صلوات بر محمد و آل طاهرين صلوات اللَّه عليهم اجمعين ختم مىفرمايد اللهمَّ عظم اجورنا بمصابنا بسيدنا ابى الاحرار و سيدالشهداء عليه‌الصلاة والسلام .

--> ( 1 ) - سورهء انبيا ، آيهء 22 .