« امْ خُلِقُوا مِنْ غيْرِ شَىءٍ امْ هُمُ الخالِقُونَ « 1 » » « آيا اين خلق ( بدون خالق ) از نيستى صرف به وجود آمدند يا خويشتن را خود خلق كردند ؟ » اين خداست كه فطرت انسان نيز به او گرايش دارد و مىخواهد به او اتصال پيدا كند ؛ چون مىبيند اين واحدهاى كوچك و بزرگ كه واحد جهان از آن تشكيل شده مثل خود جهان از خود ، صاحب چيزى نيستند و قدرت و اختيارى كه بتوان به آنها اعتماد نمود از خود ندارند . و خصوصاً در هنگام ناچارى و نااميدى از وسايل ظاهرى انسان دلش به صاحب اين واحد جهان متوجه مىشود و به او ملتجى مىگردد . هيچكس در هر حد از علم و اطلاع باشد نمىتواند به طور جزم ، وجود او را انكار كند و در موارد سخت به او پناهنده نشود . اين خدا برآورنده حاجات ، آمرزنده گناهان ، صاحب عفو و بخشش و مهربانتر از همه و آگاه از حال همه است ، دعاى هركس كه او را بخواند مىشنود و هركس با او انس بگيرد و در ضمير وجدانش به او نزديك شود و با او مناجات كند با او انس مىگيرد و به او از او نزديكتر مىشود و همهء اوصاف جلال ، جمال و كمال براى او ثابت است .

--> ( 1 ) - سورهء طور ، آيه 35 .