نيست . و اما مؤمن به خدا و عالم غيب ، ايمان و يقين دارد و اقامه برهان بر آنچه مؤمن به آن ايمان دارد ممكن و معقول و منطقى است . بنابراين و با توجه به اين كه اكثر اقدامات بشر و حركتهاى او در مسيرهاى خطرناك به احتمال جلب نفع و مصلحت يا دفع فساد و زيان و ضرر است . در مسألهء عذاب ، عقاب و مؤاخدهء الهى كه انبيا ، بشر را از آن ترسانده و خود به آن ايمان داشته‌اند ، وظيفهء معقول اين است كه : با اطاعت از انبيا و پذيرش دعوت آنها احتمال خطر را از خود دفع و دور نمايد و به اوامر و نواهى آنها احترام بگذارد . چگونه است كه اگر يك فرد ناشناس و مجهولى بگويد در اين راهى كه مىرويد دزد است يا چاه است ، احتياط مىكنيد . يا اگر پزشك بگويد : فلان غذا براى شما ضرر دارد با اينكه احتمال مىدهيد كه اشتباه كرده باشد آن غذا را ترك مىنماييد و روشى اتخاذ مىنماييد كه به نجات و رستگارى خود اطمينان پيدا كنيد ، ولى به اين همه هشدارهاى انبيا و بزرگان و رجال پاك اعتنا نمىنماييد و با پرهيز از معصيت خدا از اين ضرر و خسران جاويد اخروى - فرضاً هم احتمالى بدانند - تحصيل امن و نجات نمىكنند با اينكه به فرض محال اگر عالم غيبت و حساب و كتابى در بين نباشد ، صالح ، طالح ، عادل و ظالم ، نكوكار و بدكار على السواء