الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
302
نيايش در عرفات (فارسى)
بقيهء اين بخش دعا : پس از آن خطابهاى مشحون به حمد و ثنا و مسألت ، صلوات بر محمد و آل محمد عليهم صلوات اللَّه سؤال خود را چنين عرضه مىدارد : « سؤال مىكنم خدايا از تو حاجتم را كه اگر آن را به من عطا كنى ضرر نمىزند به من آنچه را تو از من منع كنى ، و اگر آن حاجت را از من منع كنى و عطا نفرمائى ، به من سود نمىرساند آنچه را كه به من عطا كردهاى . سؤال مىكنم از آتش دوزخ ، آزادم سازى » . بر حسب اين قسمت از دعا بايد تمام همّ و تلاش انسان صرف اين شود كه به سعادت اخروى و نجات از عذاب و آتش دوزخ نايل شود . و رستگارى و فوز به ثواب و قرب الهى را به تمام نعمتهاى دنيا هم كه باشد نفروشد ؛ زيرا دنيا و همهء نعمتهايش موقت و فانى است و اقبال و ادبار آن هم مىگذرد آنچه كه بر آن صبر نمىتوان نمود عذاب خدا و غضب او و فراق و دورى از رحمت اوست . انسانى كه نمىتواند اندكى از بلاى دنيا و ناملايمات آن را تحمل نمايد چگونه مىتواند بر عذاب خدا كه آسمانها و زمين طاقت آن را ندارند تحمل نمايد و چگونه از روزى كه دروصفش مىفرمايد : « يَومَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا ارضَعَتْ وَتَضَعُ كُلُّ ذاتِ