على بن عيسى اربلى ، مؤلف كتاب كشف الغمه است مىباشد . اين توجيه وجيه بر اساس « حسنات الابرار سيّئات المقربين » بيان مىشود . و حاصل آن اين است كه : آنچه را ما و افرادى كه در رديف وصف ما هستند معصيت مىشماريم و از آن استغفار مىنماييم ، ترك واجبات و فعل محرمات است امّا اشخاصى كه در رتبهء برتر و افق بالاتر هستند ، فعل مكروه و ترك اولى و مستحب را نيز سيّئه مىشمارند . و افرادى كه پيشتر و مقربتر و در رتبه عاليترند ، اشتغال خود را به مباحات نيز انصراف از حق و سيّئه و گناه محسوب مىدارند و از آن اعتذار جسته و پوزش مىطلبند . ولى مثل اين جواب هرچند براى رفع اشكال از استغفار و براى تفسير ذنب ، سيّئه ، گناه و توسعه در معنى آنها بر حسب عرف و عادت و حال افراد كافى باشد ، براى رفع اشكال از عبارات بعض دعاها كه شامل اعتراف به ارتكاب سيّئه از قسم اوّل ( فعل حرام و ترك واجب ) مىشود كافى و جامع نيست لذا ما به عرض جوابى كه به توفيق اللَّه تعالى و منّه ، خود به آن ملهم شده و كسى را سابق بر خود در آن نمىشناسيم اكتفا مىكنيم : اين جواب مبنى بر عدم ارادهء معنى حقيقى از الفاظ اين دعاها و ظهور آنها در معنى مجازى مناسب است كه البته محتاج به قرينه صارفه از معنى حقيقى و قرينه معيّنهء معنى مجازى مناسب از بين معانى مجازيّه است .