تو سؤال كردم و به من آنچه را خواستم عطا كردى . و به سوى تو راغب و مايل شدم ، به من رحم كردى ، و به تو وثوق و اعتماد كردم ، مرا نجات دادى . و به تو پناه بردم و تو مرا كفايت كردى » . كدام وثوق و اعتماد به خدا از اعتماد و وثوق حسين - عليه السلام - در روز عاشورا بالاتر است او در بامداد روز عاشورا كه آن همه مصائب جانكاه را - كه كمترين و كوچكترين آنها مردان مرد را به خاك مىنشاند و بيچاره مىنمايد - با كمال عزم و تصميم استقبال مىكرد . وثوق و اعتماد خود را با اين دعا ابراز كرد . « اللهمَّ انْتَ ثِقَتى فى كُلِّ كَربٍ وَانْتَ رَجائى فى كُلِّ شِدَّةٍ . . . » « 1 » . كدام نجات و كفايت از اين بالاتر و ارزشمندتر بود كه امام در آن روز در حالى كه عزيزترين افراد بشر يعنى مردان اهل بيت و اصحاب عالىقدر خود را طعمه شمشير ، تير و نيزهء هزارها دشمنان بىرحم و خونخوار مىديد و عفيفه‌ترين و فاضلترين زنهاى عالم را در معرض اسارت آن مردم ناكس مشاهده مىنمودو فرياد تشنگى و العطش دلخراش كودكان خود را مىشنيد و داغ فرزندان ، برادران ، اصحاب و احباب ، يكى پس از ديگرى زمينهء صبر و خويشتندارى را به گمان لشكر دشمن بر او تنگتر و دشتوارتر مىكرد ، آنچنان در آن موقف عظيم ايستادگى كند و در او و اهل بيت و اصحابش كمترين سستى و تزلزلى در انجام مأموريت

--> ( 1 ) - نفس المهموم ( منشورات مكتبة بصيرتى - قم ) ، ص 239 .