داشته باشد . مثلًا كسى كه براى حوايج مسلمانان دعا مىكند يا حاجت شخصىِ كسى را از او مىخواهد بايد درخواستش جدى و واقعى باشد . اگر خداوند امكان انجام اين حوايج و خدمات نوعى يا شخصى را به او عطا كرده باشد و او از بذل امكانات خود امساك نموده و بخل بورزد و با اين كه مىتواند از گرفتاران دستگيرى نمايد ، براى آنها دعا كند ، معلوم است كه در دعا صادق نيست و مثل تشنه‌اى است كه آب در دستش باشد و آن را نياشامد و دعا كند كه خدا او را سيراب نمايد ! توضيح مهمّ اگر كسى سؤال كند با توجه به مقام عصمت حضرات معصومين - عليهم‌السلام - كه عقلًا و شرعاً ثابت است و سيره و تاريخ زندگى و تعهد كامل و الزام آن بزرگواران به اطاعت از خداوند متعال ؛ بر عصمت ايشان دلالت قطعى و يقينى دارد ، مراد از اين دعاها و مناجاتها اگر مفاهيم ظاهرى و معانى حقيقى آنها باشد لازم مىشود يكى از دو امر كه هر دو باطل و خلاف مقام عصمت انشا كنندگان اين دعاهاست پيش بيايد ، اين دو امر يا صدور معصيت از ايشان است يا صدور كذب و اقرار به وقوع امرى كه واقع نشده است كه آن هم معصيت و خلاف مقام عصمت است . على هذا امر داير است بين اينكه معانى حقيقى مراد باشد و معصومين العياذ باللَّه