اين اذكار و تسبيحات به اين ذكر و تسبيح ختم مىشود : « لاالهَ الّا انْتَ سُبحانَكَ رَبّى وَرَبُّ ابائى الاوَّلينَ » . امام - عليه السلام - اقرار به ربوبيّت خدا براى خودش و براى پدران و نياكانش - عليهم‌السلام - مىنمايد . و در واقع خدا را بر نعمت تربيت كامله او بر آنها و خودش ، حمد مىنمايد و او را از اينكه به مربّى و پرورش‌دهنده نياز داشته باشد تنزيه مىنمايد ؛ زيرا تربيت براى اين است كه يا ناقص را كامل و يا كامل را اكمل و يا استعدادات و خواصّى را كه در كمون و باطن اشيا است ظاهر و به فعليت برساند . و خداوند كه اكمل الكاملين و رب‌العالمين است از اينكه فاقد كمالى باشد يا در كمالى در مرتبه عليا و مطلق آن نباشد ، منزّه و مبرّا است . همهء ممكنات و مخلوقات بر حسب حال خود محتاج به تربيت هستند و مربى كل بايد خودش كامل و غنى بالذات باشد والّا او هم محتاج به مربى خواهد شد و دور يا تسلسل لازم آيد كه بطلان هردو ثابت و مسلم است ، و ما هم در كتاب : « الهيات در نهج‌البلاغه » آن را شرح داده‌ايم . علاوه بر اينكه يك نوع تربيتهايى است كه انسان ، حيوان ، نبات و معدن در تحت آن قرار دارند و تكوينى و غيراختيارى است . مثل تربيت آفتاب يا باد و باران و تأثير كل اوضاع در سير و رشد يك موجود كه اين تربيتها به آنها مستند نيست و آنها در آثارى