است و جمله اولى : « لا الهَ الّا انْتَ سُبْحانَكَ انّى كُنْتُ مِنَ الظّالِمين » « 1 » ذكر يونسى است كه بر حسب تصريح قرآن مجيد « ذوالنون » نبى حضرت يونس - عليه السلام - در تاريكيهايى كه به آن مبتلا شده بود خدا را به آن ندا كرد و خدا او را از غمى كه در آن بود نجات داد . بنابراين عيناً از قرآن مجيد گرفته شده و اذكارى كه پس از آن آمده است اقتباس از اين ذكر قرآنى است . و شايد نكتهء اينكه در ضمن اين اذكار گوينده آن ، حالات مختلف خود را در ارتباط با خدا بيان مىنمايد ، يكى بيان اين باشد كه : در همهء حالات استغفار ، خوف ، رجاء ، رغبت ، سؤال و ساير احوال ، زبانم به ذكر خدا و اقرار به وحدانيت او گوياست . و ديگر اينكه : همهء حالات بنده شاهد ، گواه و دليل بر تسبيح و تنزيه خدا از هر نقص و عيب ، و تقدس او از فقر و احتياج است . و اين حالات حالاتى است كه فقط وصف بنده و حال اوست و عارض او مىشود . ظلم از عبد امكان صدور دارد ولى صدور آن از خدا محال و او منزّه از ظلم است . استغفار و طلب آمرزش - كه در اثر ندامت و پشيمانى از گناه

--> ( 1 ) - سورهء انبيا ، آيهء 87 ،