وَمَن اعطِىَ التَّوبَةَ لَمْ يُحْرَمِ الْقَبُولَ ، وَمَنْ اعطِىَ الاستِغفارَ لَمْ يُحْرَمِ المَغفِرَةَ ، وَمَنْ اعطِىَ الشُّكْرَ لَمْ يُحرَمِ الزِيادَة » « 1 » . « يعنى : به هركس چهار چيز عطا شود ، از چهار چيز محروم نمىشود : كسى كه دعا به او عطا شود ( موفق به دعا گردد ) از اجابت محروم نمىشود . و كسى كه توبه به او عطا شود ( موفق به توبه شود ) از قبول توبه محروم نمىشود . و كسى كه استغفار به او عطا شود ( موفق به طلب مغفرت و آمرزش گناه از خدا شود ) از مغفرت و آمرزش محروم نمىشود . و كسى كه شكر به او عطا شود ، ( وموفق به شكر نعمتهاى خدا شود ) از زياد شدن نعمت محروم نمىشود » . سپس امام - عليه السلام - مىفرمايد : و تصديق اين ( گفتار ، ) كتاب خداست كه : در مورد اجابت دعا مىفرمايد : « ادْعُونِى ، اسْتَجِبْ لَكُمْ » « 2 » . و در مورد استغفار مىفرمايد : « وَمَنْ يَعْمَلْ سوءً او يَظلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغفِرِاللَّه يَجِدِاللَّه غَفُوراً رَحيماً » « 3 » .

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغهء فيض ، حكمت 130 ، ص 1151 . ( 2 ) - « بخوانيد مرا ، درخواست شما را روا مىسازم » . ( 3 ) - « كسى كار زشت انجام دهد يا به خود ، ستم كند پس از آن از خدا آمرزش بخواهد ، خداوند را آمرزندهء مهربان مىيابد »