خودمان قصور دارد تا چه رسد در بيان مرادات عالى و عرفانى امام - عليه السلام - كه استفادهء هر كس از آن به مقدار فهم و احاطه علمى و بصيرت و معرفت او مىباشد . مع ذلك بايد در هر جمله و هر بند دعا تفكّر كرد و قدر اين معارف و منابع دعايى معرفت و تربيت را دانست . بايد خدا را چنان كه اين بزرگواران توصيف كرده و خوانده‌اند توصيف كنيم و بخوانيم و هرچه بتوانيم در توصيف خدا و دعا و مناجات با باريتعالى ، مكتب توقيفى بودن اين امور را رعايت كرده و با اصطلاحات قرآنى گرفته شده از پيغمبر و ائمه طاهرين عليهم صلوات اللَّه در اين مسائل سخن بگوييم و خصوصاً از اصطلاحات مصنوعه و مختصه به اتباع فلاسفهء يونان و مدعيان دروغين عرفان ، شعرا و متصوفه پرهيز كنيم . مبادا خدا را به اسمايى كه يا نامفهوم و يا اصطلاح خاص فرقه‌اى و يا متضمن شرك ، اتحاد و حلول امور باطل ديگر باشد بخوانيم . روش خداشناسى و تعليم معرفت همان است كه انبياو پيغمبران كه مبعوث به دعوت همگان از خواص و عوام بوده‌اند داشته‌اند . به جاى يك عمر خواندن بعض كتابهاى فلسفى يا عرفانى - كه پر است از مطالبى كه ما هرگز مكلّف به بحث و غور در آنها نيستيم بلكه در بسيارى از آنها مأمور به ترك بحث و كاوش