و حق اين است كه در اين گونه جمله‌هاى ادعيه ، احاديث و اخبار كه در بين دعاها و روايتِ ظاهر الدلالة ، مثل آيات متشابهه مىباشند در بين آيات محكمه ، اظهار نظر قطعى در تعيين مراد و تأويل ظاهر آنها به بعض مسالك و آرا - چنان كه دأب صوفيه و بعض فلاسفه است - صحيح نيست و مأمون از خطا و اشتباه نمىباشد . اگر دعاها يا رواياتى كه ظاهر الدلاله باشند اين دسته از دعاها و روايات را تفسير و معنى نمايند ، آن روايات ، مرجع و معتبر است والّا احتمال هر معنايى مادام كه لفظ عرفاً ظاهر در آن نباشد و به خودى خود آن معنى را افاده ننمايد ، معتبر نيست و از عالم احتمال تجاوز نخواهد نمود . به هرحال در اين جمله از دعا كه معنايش برخود امام - عليه السلام - روشن بوده است از خدا به اين نور موصوف به اين صفات ، سؤال و درخواست نموده است كه مرا در حالى كه بر من غضبناك باشى نميران و خشم خودت را بر من نازل نفرمايى : « لَكَ الْعُتبى لَكَ الْعُتبى حَتّى تَرضا قَبْلَ ذلِكَ » از براى توست استرضا ، و طلب عفو من ، از براى توست مسألت عفو و رضا از من ، تاراضى شوى از من پيش از آنكه در حال غضب بر من بميرم .