ترس از غضب خداوند مطلب ديگر كه در اين بخش از دعاست ، ترس از غضب خداست كه بايد بندهء خداشناس هميشه از غضب خدا در هراس باشد و مواظب رفتار خويش باشد . مبادا كارى از او سر زند كه مستوجب غضب و خشم خدا شود كه آسمان ، زمين ، همه و همه تاب تحمل آن را ندارند . چنان كه در دعاى كميل است كه : « وهذا مالا تقوم له السموات والارض » غضب خدا مثل غضبهاى ديگر بندگان كه از سر احساسات تندروانه و كينه‌جويىهاى بىميزان و بىحدّ و حصر بر مىخيزد نيست ، غضب خدا ، غضب حق است و اگر كسى طورى رفتار كند كه گرفتار غضب خدا شود علامت اين است كه طغيان و گردنكشى او در مرحله‌اى بسيار خطرناك رسيده است . گاهى انسان معصيتى را در شرايط خاصّى به قول سنائى : « بيابان بود و تابستان و آب سرد و استسقا » مرتكب مىشود و پس از آن هم پيش نفس خود ، خود را خجل و شرمسار مىبيند . آرزو مىكند كاش آن گناه را مرتكب نشده و آن لكهء ننگ - از هر قبيل گناهى كه باشد - بر دامن او ننشسته بود . همان طورى كه در دعاى ابوحمزه است : « الهى لمْ اعصِك حينَ عَصَيْتُكَ وانا برُبوبيّتِكَ جاحِدٌ وَلا بِامْرِكَ مُسْتَخِفٌ وَ لا لِعُقُوبَتِكَ مُتَعرِّضٌ ولا لِوَعيدكَ مُتهاوِنٌ لكِنْ خَطيئةٌ