آب و پوشاك ، نعمت بىنيازى از غير او ، نعمت پوشش بر خطاها و لغزشها و هزاران هزار نعمتهاى ديگر كه معدودى از آنها را كه نمونه‌اى از آنهاست در اين دعا مىخوانيم . بيشتر بندگان ، با خدا غير از دريافت عطيات و گرفتن نعمتها و ادا نكردن حق شكر آنها و ناسپاسى كفرانى نعمت ، سابقه‌اى ندارند . و اگرچه معرفت ، خداشناسى ، عبادت و شكر نعمتهاى او هم از سوابق اوست اما آنها هم نعمت او و بخشايش و عطاى او حاصل شده . و علاوه مثل ساير نعمتها خود بنده از آنها متنعّم و بهره‌مند مىشود . ياد خدا و معرفت خدا آرامبخش روح و روان اوست با ياد خدا و معرفت ، از جهنم تحيّر و يأس و نااميدى نجات پيدا مىكند و زندگى و بهره‌گيرى از آن هزارها و هزارها نعمتهاى ديگر لذتبخش و با محتوا مىشود . حال ، بنده مىخواهد در خانهء خدا برود ، با اين فقرى كه ناتوانى و احتياج و نياز صرف است مىخواهد به مشهد دعا برود و از خدا حاجت طلب كند و با غناى او فقر خود را بپوشاند ، همهء وجودش حاجت است و سراپايش مطلب و نياز ، از خدا هم چيزى چنان كه گفته شد طلبكار نيست ؛ نه زبان الزام دارد و نه مىتواند امرى را بر او الزام نمايد . آن بنده‌اى كه معرفت به خدا دارد بجاى ياد سوابق خود با خدا