خلاف ادب و عدم تسليم ، مىايستادند . على - عليه السلام - محو حقيقت ، معنويت ، كمال علم و عمل و شخصيت والاى رسول اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - بود و به : « و ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إنْ هَوَ الّا وَحْىٌ يوحى » « 1 » مؤمن واقعى بود و عاليترين مرتبه خلوص را دارا بود و شرايط بندگى ملتزم و متعهد بود . بنده آن باشد كه بند خويش نيست * جز رضاى خواجه‌اش درپيش نيست گرببرد خواجه او را پا و دست * دست ديگر آرد كاين نيز هست نى زخدمت مزد خواهد نى عوض * نه سبب جويد زامرش نه غرض بقيهء اين بخش از دعا : بقيه اين بخش ، دعا و درخواست نور ، بينائى چشم ، بصيرت ، بينش در دين و بهره‌بخشى به اعضا و جوارح و امور ديگر است كه شايد از مهمترين آنها بصيرت قلبى و بينش دل و آگاهى و روشنى ضمير و باطن است كه به توفيق الهى در اثر تفكر در آثار قدرت الهى ، عبادت ، اطاعت و توجه ، قوت مىگيرد ؛ چون ريشهء آن در فطرت آدمى هست و همان :

--> ( 1 ) - « هرگز به هواى نفس سخن نمىگويد ، سخن او هيچ غير وحى خدانيست » ( سورهء نجم ، آيه 3 - 4 ) .