امام سجاد - عليه السلام - در يكى از حالات بسيار شورانگيز دعائىاش - كه شرحش در كتابهاى سيرهء اهل‌بيت - عليهم‌السلام - مذكور است - به درگاه خدا عرض مىكند : « يا مَنْ قصده الضالون فاصابوه مرشداً وامه الخائفون فوجده معقلا متى راحة من‌نصب لغيرك بدنه ومتى فرح من قصد سواك بنيته ؟ » . « اى كسى كه گمراهان او را قصد كردند و او را راهنما و مرشد خود ديدند . و ترسناكان به سوى او رفتند و او را پناهگاه خود يافتند . كجا و چه زمانى راحت است براى آنكه بدنش را براى غير تو به پا دارد و در برابر غير تو بايستد و خضوع و بندگى كند . و چه زمان فرح و نشاط است براى كسى كه غير تو را نيّت نمايد ؟ » . افرادى كه به دعا راه نيافته‌اند از بهترين لذايذ معنوى ، محروم و در زندگى ، بىپناهگاه هستند و در برابر هر حادثه و جريانى روحشان شكست‌پذير است و ناچار به هر درى روى مىآورد و به هر چيزى متشبث و به هر كس چاپلوسى و تملق مىگويند . آنها مخاطب اين شعر شاعرند كه مىگويد : حاجت زخلق مىطلبى اين چه گمرهى است * خاكت بسر مگر به خدا آشنا نه اى البته احساس نياز به دعا و احتياج به آن در هنگام شدايد ،