فكر كند و چه سزاوار است كه : در اينجا يادى از يكى از بانوان عارفه يعنى مادر مهربانم « فاطمه خانم » دختر مرحوم آيت‌اللَّه « آخوند ملا محمد على گلپايگانى » به عنوان اداى بعض حقوق و انواع تربيت جسمى و خصوصاً روحى او بنمايم ، او كه هرگز گريه‌هاى سوزناكش را در هنگام خواندن دعاى كميل و ابوحمزه ، زيارت عاشورا و غيره و هنگام قرائت بهترين اشعار پندآموز و سازنده و مناجات با خدا فراموش نمىكنم . از جمله اشعارى كه در آن حالات بسيار عالىِ توجه به خدا ، مىخواند اين دو شعر بود : گفتى كه تو را عذاب خواهم فرمود * من در عجبم كه در كجا خواهد بود آنجا كه تويى عذاب نبود آنجا * وآنجا كه تو نيستى كجا خواهد بود بديهى است آنجا كه خدا به معيّت علم و قدرت كامله خود هست همه جا و هر مكان و با هركس است و از اين نظر هيچ جايى كه او نباشد نيست . و آنجا كه خدا به معيّت الطاف خاصّه و توفيق خود و ظهور اسماء و صفات خود حاضر است و رحمت و لطفش شامل است ، قلوب خداشناسان و كسانى است كه از او ياد مىنمايند كه : « لا يسعنى ارضى ولاسمائى و لكن يسعنى قلب عبدى المؤمن » . و نيز در حديث قدسى است :