در اينجا كلامى از مولاى متّقيان و امير معرفت ، فصاحت و بيان - عليه السلام - به خاطر رسيد كه ابن عباس در مورد آن مىگويد : بعد از كلام رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - از هيچ كلامى مانند اين كلام منتفع نشدم و سود نبردم اين كلام معجز بيان ، اين است : « امّا بَعدُ فَانَّ الْمَرء قَدْ يَسُرُّهُ دَرْكُ مالَمْ يَكُن لِيَفُوتَهُ وَيَسُوئهُ فَوْتُ مالَمْ يَكُنْ لِيُدْرِكَهُ فَليَكُنْ سُرُورُكَ بِما نِلْتَ مِنْ اخِرَتِكَ وَلْيَكُنُ اسَفُكَ عَلى ما فاتكَ مِنْها وَمانِلْتَ مِنْ دُنياكَ فَلاتُكثِر بِهِ فَرَحاً وَ مافاتكَ مِنْها فَلا تَأسَ عَلَيهِ جَزَعَاً وَلَيكُنْ هَمُّكَ فيما بَعْدَ الْمَوتِ » . « 1 » « گاهى شخص را رسيدن به چيزى كه از او فوت نمىشد و رسيدن به آن مقدر بود ، مسرور و شادمان مىسازد . و گاهى فوت چيزى كه به او رسيدنى نبود و به آن نمىرسيد ، آزار مىدهد . پس بايد سرور تو به آن چيزى باشد كه از آخرت خود به آن برسى و نائل شوى و تأسف تو بايد به چيزى باشد كه از آخرت تو از دست تو مىرود و از آن محروم مىشوى و آنچه را از دنيا به آن نايل مىشوى زياد به آن فرحناك مشو و آنچه را از دنيا از تو فوت مىشود بر آن غمناك و ناشكيب مباش كه بايد همّ تو مصروف آنچه بعد از مرگ است باشد » . چهارمين قسمت اين بخش اين دعا اين است : « اللهم اجْعَلْ غِناىَ فى نَفْسى وَاليقينَ فى قلبى و الاخلاص في

--> ( 1 ) - نهج البلاغهء فيض ، حكمت 22 ، ص 873 .