وَ الحَسَناتُ مُقتَسَمَةً . وَ لكِنَّ اللَّهَ سُبحانَهُ أَرادَ أَن يَكونَ الاتِّباعُ لِرُسُلِه ، وَ التَّصديقُ بِكُتُبِه ، وَ الخُشوعُ لِوَجهِه ، وَ الاستِكانَةُ لِأَمرِه ، وَ الاستِسلامُ لِطاعَتِه أُموراً لَهُ خاصَّةً لا تَشوبُها مِن غَيرِها شائِبَةٌ ، وَ كُلَّما كانَتِ البَلوى وَ الاختِبارُ أَعظَمَ ، كانَتِ المَثوبَةُ وَ الجَزاءُ أَجزَل . اگر پيامبران را نيرو و قوّتى بود كه قصد تعرّض به آن نشود ، و عزّتى كه مغلوب و مظلوم نگردند ، و مُلك و سلطنتى كه گردنهاى مردمان به جانب آن كشيده شود ، و به سوى آنها گرههاى راحله‌ها بسته شود ( مردم از راه دور به سوى آنها بشتابند ) ، هرآينه اين آسان‌تر مىشد بر خلق در عبرت گرفتن از ايشان ، و دور تر از برايشان در استكبار و تكبّر نمودن بر آنان ، و هرآينه ايمان مىآوردند از ترس و بيمى كه قاهر بر آنها باشد ، يا از رغبتى كه ميل‌كننده به انبيا باشد . پس نيّات مشترك بود [ و مشوب به خوف و طمع ] و كارها قسمت‌شده [ و آلوده به ريا و سمعه ] . ولى خداى سبحان اراده فرمود كه متابعت پيامبران او ، و تصديق كتابهاى او ، و فروتنى براى ذات او ، و تمكين كردن براى فرمان او ، و گردن نهادن و تسليم بودن براى اطاعت او امورى باشند مختصّ به او ، و از غير او [ و دواعىِ غير او ] به هيچ‌گونه شائبه مشوب نگردد ، و هرچه بلا و آزمايش بزرگ‌تر باشد ثواب و جزا زيادتر است . در حكمت 139 مىفرمايد : اللَّهُمَّ بَلى ، لا تَخلُو الأَرضُ مِن قائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ ، إِمّا ظاهِراً مَشهوراً وَ إِمّا خائِفاً مَغموراً ، لِئَلّا تُبطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَيِّناتُهُ . بارخدايا آرى ، زمين هرگز از حجّت قائم خدا خالى نمىمانَد ، خواه آشكار و مشهور باشد يا ترسان و پنهان ، تا حجّتها و نشانه‌هاى روشن خدا از ميان نرود .