فصل سيزدهم : عدل الهى در نهج‌البلاغه يكى از مسائل معروف و مربوط به صفات فعليّهء خداوند متعال مسألهء عدل است . خداوند متعال عادل است و از هر فعل قبيح و زشت منزّه ؛ و كار لغو و عبث و باطل ، و ظلم و ستم ، و تكليف ما لايطاق ، و امر به قبايح ، و اظهار معجزه بر دست دروغگو ، و آنچه عقل قبح آن را درك مىكند و خلاف حكمت است از او صادر نمىشود . اين مطلب ، يعنى تنزّه و تقدّس ذات بارىتعالى از ظلم و قبيح ، فطرى است و هر كس از حكيم و فيلسوف و متكلّم و غير آنها بالبداهه چنين مىدانند كه خداى آنها در نهايت حُسن و جمال و جلال و كمال و عدل و صفات حسنه است و صالح و شايسته كسى است كه در صفات نيكو و كمالات و افعال پسنديده خود را شبيه به او سازد ، و اگر از حضرت بارىتعالى صدور قبيح و ظلم امكان داشته باشد معنى ندارد كه بندگانش به فعل حَسَن و عمل صالح به او تقرّب جويند و رضاى او را طلب كنند ،