فصل نهم : صفات سلبيّه در نهج‌البلاغه صفات سلبيّه صفاتى را گويند كه اتّصاف به آنها عين احتياج و عجز و جهل و نقص و مستلزم نقص باشد كه بديهى است ذات الوهيّت از اين صفات منزّه و مبرّاست . واقعيّت سلب بعضى از اين صفات با وجود ضدّ آن از صفات ثبوتى واحد است و مثل دو لفظ از براى يك معنى مىباشند ، مانند صفت جهل كه از صفات سلبيّه است و تنزيه ذات از آن عين اثبات صفت علم است ، يا صفت سلبىِ عجز كه منزّه بودن ذات از آن نيز عين اتّصاف آن به صفت قدرت است ، يا تركيب كه سلب آن از ذات ، عينِ بساطتِ ذات است و به عكس نيز چنين است . و دليل بر سلب اين صفات دليل بر ثبوت اضداد آنهاست ، زيرا با اثبات ضد ، وجود ضدّ ديگر محال است . و دليل بر وجود احدالمتضادَّين و المتناقضَين ، دليل بر عدم ديگر است ، چنان كه دليل بر سلب اين گونه صفات سلبى ديگر بر وجود نقيض صفت مسلوب است زيرا دليل بر نفى احدالمتناقضَين دليل بر وجود نقيض