فصل پنجم : توحيد صفاتى و افعالىدر نهج‌البلاغه در نهج‌البلاغه جمله‌هايى هست كه چون از آنها توحيد به مطلق معانى و معانى مطلق آن و نفى شرك به طور مطلق استفاده مىشود ، به اطلاق بر توحيد صفاتى و افعالى نيز دلالت دارند ، مانند اين جمله‌ها : وَ أَشهَدُ أَن لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ . « 1 » و شهادت مىدهم كه خدايى جز اللَّه نيست ، يگانه است و شريكى ندارد . فَأَمَّا الظُّلمُ الَّذي لا يُغفَرُ فَالشِّركُ بِاللَّهِ . « 2 » و امّا ظلمى كه هرگز آمرزيده نشود شرك به خداست . اين گونه جمله‌ها بر نفى شريك براى خدا به تمام معانى دلالت دارد . مع‌ذلك به خصوص در موارد متعدّد به توحيد صفات تصريح فرموده است مانند :

--> ( 1 ) . همان ، خطبه‌هاى 2 و 84 . ( 2 ) . نهج‌البلاغه ، خطبهء 175 .