الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني

159

الهيات در نهج البلاغه (فارسى)

وَ لا يَسبِقُكَ مَن طَلَبتَ ، وَ لا يُفلِتُكَ مَن أَخَذتَ ، وَ لا يَنقُصُ سُلطانَكَ مَن عَصاكَ ، وَ لا يَزيدُ في مُلكِكَ مَن أَطاعَكَ ، وَ لا يَرُدُّ أَمرَكَ مَن سَخِطَ قَضاءَكَ ، وَ لا يَستَغني عَنكَ مَن تَوَلّى عَن أَمرِكَ . آن كس را كه تو طلب كنى از تو پيشى نگيرد ، و آن كس را كه تو بگيرى از چنگ [ قدرت ] تو بيرون نرود ، و آن كس كه تو را معصيت كند از سلطنتت كم نكند ، و آن كس كه اطاعت تو كند بر مُلك و حكومتت نيفزايد ، و آن كس كه به حكم تو خشمناك شود رد كردن آن نتواند ، و آن كس كه به امر تو پشت كند از تو بىنياز نشود . و در ادامه مىفرمايد : أَنتَ الأَبَدُ ، فَلا أَمَدَ لَكَ ؛ وَ أَنتَ المُنتَهى ، فَلا مَحيصَ عَنكَ ؛ وَ أَنتَ المَوعِدُ ، فَلا مَنجى مِنكَ إِلّا إِلَيكَ . بِيَدِكَ ناصِيَةُ كُلِّ دابَّةٍ ، وَ إِلَيكَ مَصيرُ كُلِّ نَسَمَةٍ . سُبحانَكَ ! ما أَعظَمَ ما نَرى مِن خَلقِكَ ، وَ ما أَصغَرَ عِظَمَهُ في جَنبِ قُدرَتِكَ ، وَ ما أَهوَلَ ما نَرى مِن مَلَكوتِكَ ، وَ ما أَحقَرَ ذلِكَ فيما غابَ عَنّا مِن سُلطانِكَ . وَ ما أَسبَغَ نِعَمَكَ فِي الدُّنيا ، وَ ما أَصغَرَها في نِعَمِ الأخِرَةِ . تو جاويدى ، پس انتهايى براى تو نيست ؛ و تو منتهايى [ كه بازگشت همه به سوى تو است ] ، پس جز [ تسليم به حكم و قضاى ] تو چاره‌اى نيست ؛ و تو آن وعده‌گاهى [ كه همه در محضرت حاضر مىشوند ] ، پس پناهگاهى از تو [ و حساب و كيفر ] تو جز به تو نيست . اختيار هر جنبنده‌اى به دست تو است ، و بازگشت هر انسان به سوى تو است . منزّهى تو ! چه بزرگ است آنچه مىبينيم از آفرينش تو ، و چه كوچك است هر بزرگى و عظمتى در جنب قدرت تو ، و چه هولناك است آنچه مىبينيم از ملكوت تو ، و چه حقير است در برابر آنچه