اسلحه پشت به ميدان نكند و از زخمهاى كارى ، پريشان خاطر نشود و روحيه اش از يورش و حمله دسته جمعى قواى مسلّح دشمن ضعيف نگردد . مجموع جراحاتى كه اثرش در لباس آن حضرت بود صد و بيست جراحت بوده بلكه از بعضى روايات استفاده مىشود كه مجموع جراحات وارده بر آن بدن عزيز خدا از شمشير و تير و نيزه و سنگ ، بيش از سيصد و ده جراحت بوده است و به اتفاق تمام اين زخمها از پيش رو و سينه مطهر بر آن حضرت رسيد . با اين كثرت جراحات جنگ مىكرد و رجز مىخواند و حمله‌هاى مردانه مىكرد و تا ممكن بود سواره و سپس پياده ، و حتى آن وقتى كه بر زمين افتاده بود با كمك شمشير برمىخاست و آن مردمى را كه ننگ عالم انسانيت شدند از خود دور مىكرد ، و دفاع مىنمود و صبر داشت . صبر در مصيبت جوانان و برادران و اصحاب اين نوع صبر از صبر بر جراحات ، و آلام بدنى به مراتب دشوارتر ، و از پا درآورنده‌تر است . اما حسين كه صبر و شكيبائىاش از كوه‌هاى عالم بيشتر بود در داغ مرگ جوانان و برادران ، و مصيبت بهترين اصحاب و ياران كه همه را با لب تشنه در پيش رويش به فجيع‌ترين وضعى شهيد مىساختند و بدنشان را پاره پاره مىكردند ، صبرى كرد كه از آغاز عالم تا به حال چنان صبرى از كسى آشكار نشده است . طفل شيرخوارش را در بغلش تير مىزدند و هلاك مىكردند . فرزند كوچك برادرش را در آغوشش بعد از آنكه دستش را با شمشير قطع كردند به طورى كه با پوست آويخته شد ، شهيد كردند . كودكى را كه شمشير دشمن دستش را قطع كرده بود مانند مردان دنيا ديده ؛ امر به صبر مىكرد و مىفرمود : يَا ابْنَ اخي اصْبِرْ عَلي ما نَزَلَ بِكَ ، وَ احْتَسِبْ في ذلِكَ الخَيْرَ برادر زاده‌ام ! صبر كن بر آنچه كه بر تو وارد شده ( از بلاها و مصيبت‌ها ) و اينها را خير حساب كن ! . اهل بيتش را در معرض اسيرى مىديد با اينكه اين مصيبت براى او كه مجسمه