سخنانش چگونه از شعور خطيرش بر مىخاست . آنگاه كه عزيمت خروج از مكه و سفر عراق را داشت اين خطبه را خواند : الْحَمْدُ لِلّهِ وَ مَاشَاءَ الله وَ لاقُوَّهَ الّا بِاللهِ ، وَ صَلَّي اللهُ عَلي رَسْولِهِ خُطَّ الْمَوْتُ عَلي وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقَلادَهِ عَلي جِيدِ الْفَتَاهِ ، وَ مَا اوْلَهَنِي الي اسْلافي اشْتِياقَ يعْقُوبَ الي يوسُفَ ، وَ خِيرَلِي مَصْرَعٌ انَا لاقِيهِ كَأَنِّي بِاوْصَالِي تَقَطَّعُها عُسْلانُ الْفَلَواتِ بَينَ النَوَاويسِ ، وَ كَرْبَلا فِيمْلَأَنَّ مِنِّي اكْراشاً جَوْفاً ، وَ اجْرِبَهً سَغْباً لا مَحيصَ عَنْ يوْمٍ خُطَّ بِالْقَلَمِ رِضَي اللهِ رِضانا اهْلَ الْبَيتِ نَصْبِرُ عَلي بَلائِهِ ، وَ يوَفَّينا اجُورَ الصَّابِرِينَ لَنْ تَشْذَ عَنْ رَسُولِ اللهِ لُحْمَتُهُ بَلْ هِي مَجْمُوعَهٌ لَهُ فِي حَظِيرَهِ الْقُدسِ تَقِرُّ بِهِمْ عَينُهُ وَ ينَجِّزُ بِهِمْ وَعْدَهُ الا فَمَنْ كانَ باذِلًا فِينا مُهْجَتَهُ ، وَ مُوَطِّناً عَلي لِقاءِ اللهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا فَانّي راحِلٌ مُصْبِحاً انْ شاءَ اللهُ تَعالي سپاس براى خدا است ، و آنچه خواست خداست مىشود و نيروئى جز به خدا نيست و درود خدا بر پيامبرش . مرگ بر فرزندان آدم نوشته شده و آنها را احاطه كرده مانند گردن‌بند بر گردن دختر جوان ، و من بسيار مشتاقم به ديدار گذشتگان خودم همانگونه كه يعقوب مشتاق ديدار يوسف است و براى من قتلگاهى است كه من آن را خواهم ديد . گويا مىبينم كه در ميان نواويس و كربلا گرگان بيابان رگ‌هاى مرا پاره مىكنند تا شكم‌هاى گرسنه خود را پر كنند از چنان روزى كه با قلم قضا نوشته شده گريزى نيست ، رضاى خدا رضاى ما خاندان است . صبر مىكنيم بر بلاى او تا به ما مزد صابران را دهد . هرگز پاره تن پيامبر از او جدا نشود ، بلكه با او در حظيره قدس در يك جا باشد ، چشمش به پاره‌هاى تنش روشن شود و به واسطه ايشان به وعده خود وفا كند . آگاه باشيد ! هر كس از ريختن خون دلش در راه ما دريغ ندارد و دل به شهادت و