نقل شده ظاهر و آشكار است . 2 . عبادت حضرت سيدالشهداء عليه السلام ابن عبدالبر و ابن اثير از مصعب زبيرى روايت كرده اند كه گفت : كانَ الْحُسَيْنُ فاضِلًا دَيِّناً كَثيرَ الصَّلاةِ ، وَ الصَّوْمِ ، وَالْحَجِّ حسين با فضيلت و متمسك به دين بود و نماز و روزه و حج او بسيار بود . 3 . سخاوت حضرت سيد الشهداء عليه السلام جود و بخشش اين خاندان ضرب المثل است يكى از فضايل على عليه السلام كه موجب شد آياتى از قرآن در شأنش نازل شود ، انفاق و صدقات آن حضرت در راه خدا بود . على و اهل بيتش در اين صفت ، شهره آفاق شدند و تنها دِرهم و قرص نانى را كه داشتند به فقراء مىدادند و ديگران را بر خود مقدم مىداشتند و ايثار مىنمودند . اى بسا كه خودشان گرسنه و برهنه به سر بردند و غذا و جامه خود را در راه خدا بخشيدند . ابن عساكر در تاريخ خود از ابىهشام فنّاد روايت نموده كه او از بصره براى حسين عليه السلام كالا مى آورد ، و آن حضرت از جاى برنخاسته همه را به مردم مىبخشيد . 4 . ادب و عاطفه حضرت سيد الشهداء عليه السلام حسين عليه السلام در آداب اجتماعى و حسن معاشرت با دور و نزديك بلند پايه و بىنظير بود . عفو و گذشت از خصال آن حضرت بود . على بن الحسين زين العابدين از پدرش حسين عليه السلام گفت : شنيدم مىفرمود : اگر مردى به من دشنام دهد در اين گوش و به گوش راستش اشاره فرمود و عذر بياورد در گوش ديگرم عذر او را مىپذيرم براى اينكه امير المؤمنين عليه السلام حديث كرد مرا كه شنيد ، جدم پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود : لا يَرِدُ الْحَوْضَ مَنْ لَمْ يَقْبَلِ الْعُذْرَ مِنْ مُحِقٍّ اوْمُبْطل