آن شخص آن دو را رها نمود و نزد شخص ثالثى كه نوجوان بود و چهره‌اى درخشان داشت و از پيغمبر صلى الله عليه وآله حديث مىفرمود آمد و همان سؤال سابق را تكرار نمود . آن نوجوان فرمود : امّا الشاهد ، فرسول اللّه صلى الله عليه وآله و اما المشهود ، فيوم القيامهء اما سمعته عزّوجلّ يقول : يا ايها النَّبى انّا ارْسَلْناكَ شاهِداً و مُبَشّراً وَ نَذيراً « 1 » فقال تعالى : وَ ذلِكَ يوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النّاسُ وَ ذلِكَ يوْم‌ٌمَشْهُودٌ « 2 » مراد از شاهد ، رسول خدا صلى الله عليه وآله و مراد از مشهود ، روز قيامت است ؛ سپس - براى او به قرآن‌مجيد استشهاد نمود و فرمود : آيا نشنيده‌اى كه خداوند عزّوجل مىفرمايد : « اى پيغمبر ! ما تو را شاهد و مژده دهنده و ترساننده فرستاديم » و فرمود : « اين روزىاست كه مردم از براى آن ، گرد آورده مىشوند و اين روز « مشهود » است . » مرد از شخص اول پرسيد كه كيست ؟ گفتند : « ابن عباس است . » از دومى پرسيد ، گفتند : « ابن عمر است . » از سومى سؤال كرد ، گفتند : « حسن بن على بن ابى طالب عليهم‌السلام است . » « 3 »

--> ( 1 ) . اشاره به سورهء احزاب ، آيهء 45 . ( 2 ) . سورهء هود ، آيهء 104 . ( 3 ) . الفصول المهمة ، ابن صباغ مالكى ، ص 160 . [ تفسير الوسيط از واحدى ( مخطوط ، 69 ق 276 ) ، ذيل آيهء 45 سورهء احزاب ، كشف الغمه ، 1 ، ص 543 ، چاپ ايران و 2 ، ص 169 ، چاپ بيروت . ] .