الَيهِمْ لَعَلَّهُمْ يحْذَرُونَ . « 1 » از اين آيهء شريفه استفاده مىشود كه مسئلهء تربيت در علوم اسلامى و تحصيل و تعلم و تفقه در دين به صورت فردى و اجتماعى ، و همچنين مسئلهء تبليغ و انذار ، يك مسئله و موضوع مهم اسلامى و در كنار واجبات ديگر ، بلكه فى الجمله مقدّم بر آنهاست . « 2 »

--> ( 1 ) . سورهء توبهء ، آيهء 122 . « و ( هنگام جنگ ) نبايد مؤمنان همگى بيرون رفته ، رسول را تنها بگذارند پس چرا از هر طايفه‌اى جمعى براى جنگ بيرون رفته ، گروهى نزد رسول براى آموختن علم مهيا نباشند تا آن دانشى كه آموخته‌اند به قوم خود بياموزند كه قومشان هم شايد خدا ترس شده از نافرمانى خدا حذر كنند ؟ » [ مخفى نماند كه آيه كريمه به صورت ديگر نيز ترجمه و تفسير شده است . ] 1 . 1 . بعضى چون مجاهد ، جبايى ، زمخشرى و طبرسى در جوامع الجامع ، « نَفْر » در هر دو فقره از آيه شريفه را براى تحصيل علم گرفته‌اند . نك : مجمع البيان ، ج 3 ، ص 83 ؛ جوامع الجامع ، ج 2 ، ص 92 ؛ الكشاف 2 ، ص 3220 ؛ روح المعانى ، ج 11 ، ص 49 . ( 2 ) . نيز آيه شريفهء نفر ( آيه 122 سورهء توبه ) دليل روشنى است بر بايستگى بنيان نهادن مراكز دين‌پژوهى و كانون‌هاى پرورشى مبلغان دينى . و به تبع هم بر لزوم برنامه‌ريزى ، مديريت ، پشتوانه‌مالى و . . . دلالت دارد .