انحراف آن از فساد و انحراف تمام غرايز و خواسته‌هاى فطرت ديگر بيشتر است ، و اساس افتادن انسان در ظلمات شرك و بت‌پرستى و الحاد است . اولين و مهم‌ترين چيزى كه دعوت انبيا عليهم‌السلام بعد از دعوت به اصل الوهيت و خدايى خداى يكتا به آن متوجه است ، هدايت همين فطرت پرستش ، خداجويى ، خداخواهى و علاقه به ارتباط با غيب اين جهان و صاحب كل عالم امكان است . دعوت پيغمبران همه در اين جهت متفق و متحد است كه بايد خدا را پرستش كرد ، و پرستش غير خدا جايز نيست چنان‌كه در قرآن مجيد مىفرمايد : ( وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ) « 1 » كمال عبوديت همان است كه در انبياء عظام و ائمه طاهرين عليهم‌السلام وجود داشت كه از مظاهر آشكار آن آماده‌شدن حضرت ابراهيم خليل عليه السلام براى ذبح فرزندش اسماعيل عليه السلام و تسليم بىچون و چراى آن‌ها بود چنان‌كه كامل‌ترين و تمام‌ترين جلوه‌هاى آن از آفتاب

--> ( 1 ) . سوره نحل ؛ آيه 36 .